سنگاپور در خشکسالی شدید ۱۹۶۱ و دوباره در ۱۹۶۳ مجبور به جیرهبندی آب سراسری شد. قطعی آب به ۶ تا ۱۲ ساعت در روز میرسید.
سنگاپور کشور جزیرهای ِ کوچکی تقریبا بهاندازه شهر تهران است. (مساحت تهران حدود ۷۳۰ کیلومتر مربع و سنگاپور ۷۳۵)
دو سنگاپور در جزیره قشم (۱۴۹۱ کیلومتر مربع) جا میشود و حدود ۲۰ کیلومتر مربع زمین هم اضافه میآید.
کوچکی زمین و نداشتن رودخانه بزرگ و منابع آب زیرزمینی، امکان ذخیره آب باران بسیار زیاد را به آنها نمیداد و آب باران هدر میرفت یا وارد دریا میشد.
آب؛ ستون فقرات امنیت
پس از استقلال از مالزی در سال ۱۹۶۵، سنگاپور با امضای توافقی با ایالت جوهُر، به واردات آب از مالزی، وابسته شد.
این وابستگی، تبدیل به اهرم فشار سیاسی و اقتصادی برای مالزی شد و اختلافات آبی مالزی و سنگاپور از زمان جدایی در سال ۱۹۶۵ شروع شد.
مثلا در سال ۱۹۸۶ بازدید رییس جمهور وقت اسرائیل از سنگاپور با اعتراض مالزی و تهدید به قطع آب سنگاپور روبرو شد که البته در حد تهدید و شاخوشانه کلامی باقی ماند.
قیمت آب وارداتی هم همیشه از نظر مالزی ارزان و از نظر سنگاپور گران بوده است.
این وابستگی و فشار سیاسی، یکی از انگیزههای اصلی سنگاپور برای رسیدن به خودبسندگی آبی شد.
چهار شیر آب ملی (Four National Taps)
سنگاپور برنامهای بلندپروازانه برای رهایی از وابستگی و کمآبی، به نام «چهار شیر آب ملی» طراحی کرد؛ چهار منبع آب تعریف شد که آب کشور را فراهم کند.
۱- آب وارداتی
همچنان منبع اصلی تامین آب کشور، آب وارداتی از مالزی بود اما قرار شد این شیر کمکم بسته و شیرهای دیگر به مرور بازتر شود. سنگاپور در میانه دهه ۲۰۱۰ به خودکفایی نسبی آب رسید و واردات آب از مالزی به کمترین حد رسید. فعلا حدود ۴۰درصد از آب سنگاپور از مالزی وارد میشود اما قرار است بهمرور تا سال ۲۰۶۱ به صفر یا کمترین حد ممکن برسد.
۲- ذخیره آب باران؛ سدسازی در دهانه دریا
زمین در سنگاپور کالای کمیاب و بسیار گرانیست. با ساخت شبکه گسترده کانال زیرزمینی و زهکشی، آب باران به مخزنها و مازاد آن پیش از سرازیری به دریا و آمیختگی با آب شور، به سد مارینا در دهانه خلیج میریزد. سد مارینا از افتخارات مهندسی و از جاذبههای گردشگری سنگاپور است.
۳- نو آب NEWater (آب بازیافتی پیشرفته)
neWater یا نو آب، آب بازیافتی تصفیهشده با تکنولوژی پیشرفته است که کیفیتی بسیار بالاتر از استانداردها دارد. چالش بزرگ، مقاومت مردم در برابر نوشیدن و استفاده از آبی بود که از فاضلاب بهدست میآمد. دولت با شفافیت زیاد، بهمردم ثابت کرد که این آب به دلیل تکنولوژی و دانش پیشرفته و نظارتهای سختگیرانه، از آب بستهبندیشده در بطری، سالمتر و باکیفیتتر است.
در سال ۲۰۰۲ نخستوزیر، بطری neWater را نوشید و بهمردم پیام اعتماد داد. در مراسم بزرگ عمومی، ۶۰هزار شهروند، این آب را نوشیدند و در یک نظرسنجی ملی در سال ۲۰۰۲، ۹۸درصد مردم به قابل اعتماد بودن و نوشیدن آن، رای دادند.
نهادهای دولتی و خصوصی و مستقل نو آب را سالانه آزمایش میکنند و نتیجه این آزمایشها و امکان بازدید از تاسیسات، در دسترس همه است. کیفیت و سلامت این آب از استانداردهای سازمان WHO و EPA آمریکا با اختلاف، بالاتر است. نو آب یا آب تصفیهشده از فاضلاب سنگاپور، کیفیتی بسیار بالاتر از آب آشامیدنی لولهکشی خیلی از کشورها دارد.
۴- آبشیرینکن
اولین آبشیرینکن سنگاپور سال ۲۰۰۵ با بودجه ۲۰۰میلیون دلار سنگاپور ساخته شد و حدود ۱۰درصد نیاز آب کشور را تولید کرد. بعدها، چهار کارخانه دیگر اضافه شد. در مجموع حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد آب سنگاپور از این آبشیرینکنها تامین میشود.
سهم این آب در سالهای شروع طرح حدود ۱۰درصد بوده اما قرار است تا سال ۲۰۶۰ به حدود ۳۰درصد برسد.
خودبسندگی نسبی آب در سنگاپور، با تلاش و سختی و چالش بسیار در حدود چهل سال بهدست آمده و قرار است حدود چهل سال دیگر، تا رسیدن به بینیازی از واردات و خودبسندگی کامل آبی، ادامه داشته باشد.
–
منابع:
Water Treatment – Case Study of Singapore Water Story
Fact Sheet, NEWater in Singapore
Water conflicts between Malaysia and Singapore
آمارنامه شهر تهران، سالنامه آماری شهر تهران ۱۳۹۶
نظر شما