راه‌ها هنوز سر جایشان هستند؛ خالی. تو دیگر در این راه‌ها نیستی. من هنوز زنده‌ام. در حاشیه‌ام. هنوز هم آدم‌ها را تماشا می‌کنم و دنبال شباهت‌هایی می‌گردم با تو.
در این زندگی هیچ‌چیز بسته به ما نیست. برای از دست دادن چیزی اول باید صاحب آن بود. ما هیچ‌وقت در زندگی صاحب چیزی نیستیم و هیچ‌وقت هم چیزی را از دست نمی‌دهیم.*
فقط یک نوع پاییدن است و آن پاییدن ابدی است. راه میانه‌ای وجود ندارد. ما به جهانی تعلق داریم که نمی‌پاید. و هر آنچه نمی‌پاید، از آن ِ ماست.**

صبح جمعه با گوشه شماره ۲۴۷ را در ساندکلاود گوشه بشنوید:

 

تیتر: سعدی
عکس: بن نانری
* کریستین بوبن؛ فراتر از بودن و موتسارت و باران
** آلبر کامو؛ یادداشت‌ها